Akhwari - Olympic Hero without a Medal

آکواری - قهرمان المپیک , اما بدون  کسب مدالی

 

 

John Stephen Akhwari: Heroic Runner

 

John Stephen Akhwari (b. 1938 in Mbulu, Tanganyika) was an Olympic athlete at the 1968 Summer Olympics in Mexico City. He represented Tanzania in the marathon.

 

« مدالی برای باخت  »  عنوان حیرت انگیز  واقعه ای است  که به یک ورزشکار بازنده در رقابت های مسابقات المپیک در سال 1968 که در شهر  مکزیکوسیتی برگزار شده بود اشاره دارد. به شما توصیه می کنم که این مطلب شگفت انگیز و تکان دهنده را در  رایانه خود کپی کنید  و با فراغ بال و تعمق بخوانید .  باشد که   این داستان در اراده من و شما  برای یادگیری بیشتر زبان  تاثیر عمیقی بر جای بگذارد. و از هیچ چیز غولی نسازیم .


چون اگر بخواهیم می توانیم .

تقدیم به همه ایرانیان عزیز - سربلند باد ایران

 

Out of the cold darkness he came. John Stephen Akhwari of Tanzania entered at the far end of the stadium, pain hobbling his every step, his leg bloody and bandaged. The winner of the marathon had been declared over an hour earlier. Only a few spectators remained. But the lone runner pressed on.

او از فراسوی تاریکی سردی می آمد  .جان استفن آکواری  از تانزانیا  از  دور ترین نقطه استادیوم وارد شد . درد  لنگیدن  هر قدم او را  فرا گرفته بود . پاهایش خونی و باندپیچ شده یود. برنده  دو ماراتن یک ساعت قبل اعلام شده بود . فقط چند تماشاچی باقی مانده بود . اما دونده تنها ثابت قدم بود ...

 

As he crossed the finish line, the small crowd roared out its appreciation. Afterward, a reporter asked the runner why he had not retired from the race, since he had no chance of winning. He seemed confused by the question. Finally, he answered:

"My country did not send me to Mexico City to start the race. They sent me to finish."

به محض اینکه از خط پایان عبور کرد . جمعیت کوچک  اورا با فریادشان تحسین کردند. پس از آن گزارشگری از  دونده پرسید  چرا با اینکه او هیچ شانسی برای برنده شدن نداشته  از مسابقه کنار نرفته است . او که به نظر از این حرف متعجب مانده بود در نهایت جواب می دهد :

 کشورم مرا به مکزیکو نفرستاده اند تا فقط مسابقه را شروع کنم . آنها من را فرستاده اند تا آن را تمام کنم.

مطالب یالا ترجمه و تحقیق خود بنده بوده . ترجمه فارسی دیگری هم از این حکایت  به نقل از سایت های دیگر نیز در  ادامه مطالب قرار داده ام که مطالعه بفرمائید.


در سال 1968 مسابقات المپیک در شهر مکزیکوسیتی برگزار شد. در آن سال مسابقه دوی ماراتن یکی از شگفت انگیزترین مسابقات دو در جهان بود.دوی ماراتن در تمام المپیکها مورد توجه همگان است و مدال طلایش گل سرسبد مدال های المپیک.
 این مسابقه به طور مستقیم در هر 5 قاره جهان پخش میشود. کیلومتر آخر مسابقه بود دوندگان رقابت حساس و نزدیکی با هم داشتند، نفس های آنها به شماره افتاده بود، زیرا آنها 42 کیلومترو 195 متر مسافت را دویده بودند. دوندگان همچنان با گامهای بلند و منظم پیش میرفتند. چقدر این استقامت زیبا بود. هر بیننده ای دلش میخواست که این اندازه استقامت وتوان داشته باشد. دوندگان، قسمت آخر جاده را طی کردند و یکی پس از دیگری وارد استادیوم شدند.

استادیوم مملو از تماشاچی بود و جمعیت با وارد شدن دوندگان، شروع به تشویق کردند. رقابت نفس گیر شده بود و دونده شماره ... چند قدمی جلوتر از بقیه بود. دونده ها تلاش میکردند تا زودتر به خط پایان برسند و بالاخره دونده شماره ... نوار خط پایان را پاره کرد. استادیوم سراپا تشویق شد. فلاش دوربین های خبرنگاران لحظه ای امان نمی داد و دونده های بعدی یکی یکی از خط پایان گذشتند و بعضی هاشان بلافاصله بعد از عبور از خط پایان چند قدم جلوتر از شدت خستگی روی زمین ولو شدند. اسامی و زمان های به دست آمده نفرات برتر از بلندگوها اعلام شد. نفر اول با زمان دو ساعت و ... در همین حال دوندگان دیگر از راه رسیدند و از خط پایان گذشتند.
 در طول مسابقه دوربین ها بارها نفراتی را نشان داد که دویدند، از ادامه مسابقه منصرف شدند و از مسیر مسابقه بیرون آمدند. به نظر میرسید که آخرین نفر هم از خط پایان رد شده است. داوران و مسوولین برگزاری میروند تا علائم مربوط به مسابقه ماراتن و خط پایان را جمع آوری کنند جمعیت هم آرام آرام استادیوم را ترک میکنند.
اما...
بلند گوی استادیوم به داوران اعلام میکند که خط پایان را ترک نکنند گزارش رسیده که هنوز یک دونده دیگر باقی مانده. همه سر جای خود برمیگردند و انتظار رسیدن نفر آخر را میکشند. دوربین های مستقر در طول جاده تصویر او را به استادیوم مخابره میکنند.
 
از روی شماره پیراهن او اسم او را می یابند "جان استفن آکواری" است دونده سیاه پوست اهل تانزانیا، که ظاهرا برایش مشکلی پیش آمده، لنگ میزد و پایش بانداژ شده بود. 20 کیلومتر تا خط پایان فاصله داشت و احتمال این که از ادامه مسیر منصرف شود زیاد بود. نفس نفس میزد احساس درد در چهره اش نمایان بود لنگ لنگان و آرام می آمد ولی دست بردار نبود. چند لحظه مکث کرد و دوباره راه افتاد. چند نفر دور او را می گیرند تا از ادامه مسابقه منصرفش کنند ولی او با دست آنها را کنار می زند و به راه خود ادامه میدهد. 
داوران طبق مقررات حق ندارند قبل از عبور نفر آخر از خط پایان محل مسابقه را ترک کنند. جمعیت هم همان طور منتظر است و محل مسابقه را با وجود اعلام نتایج ترک نمی کند. جان هنوز مسیر مسابقه را ترک نکرده و با جدیت مسیر را ادامه میدهد. خبرنگاران بخش های مختلف وارد استادیوم شده اند و جمعیت هم به جای اینکه کم شود زیادتر میشود! جان استفن با دست های گره کرده و دندان های به هم فشرده و لنگ لنگان، اما استوار، همچنان به حرکت خود به سوی خط پایان ادامه میدهد او هنوز چند کیلومتری با خط پایان فاصله دارد آیا او میتواند مسیر را به پایان برساند؟ خورشید در مکزیکوسیتی غروب میکند و هوا رو به تاریکی میرود. 
بعد از گذشت مدتی طولانی، آخرین شرکت کننده دوی ماراتن به استادیوم نزدیک میشود، با ورود او به استادیوم جمعیت از جا برمیخیزد چند نفر در گوشه ای از استادیوم شروع به تشویق میکنند و بعد انگار از آن نقطه موجی از کف زدن حرکت میکند و تمام استادیوم را فرامی گیرد نمیدانید چه غوغایی برپا میشود.
 40 یا 50 متر بیشتر تا خط پایان نمانده او نفس زنان می ایستد و خم میشود و دستش را روی ساق پاهایش میگذارد، پلک هایش را فشار می دهد نفس میگیرد و دوباره با سرعت بیشتری شروع به حرکت میکند. شدت کف زدن جمعیت لحظه به لحظه بیشتر میشود خبرنگاران در خط پایان تجمع کرده اند وقتی نفرات اول از خط پایان گذشتند استادیوم اینقدر شور و هیجان نداشت. نزدیک و نزدیکتر میشود و از خط پایان میگذرد. خبرنگاران، به سوی او هجوم میبرند نور پی در پی فلاش ها استادیوم را روشن کرده است انگار نه انگار که دیگر شب شده بود. مربیان حوله ای بر دوشش می اندازند او که دیگر توان ایستادن ندارد، می افتد.
آن شب مکزیکوسیتی و شاید تمام جهان از شوق حما سه جان، تا صبح نخوابید. جهانیان از او درس بزرگی آموختند و آن اصالت حرکت، مستقل از نتیجه بود. او یک لحظه به این فکر نکرد که نفر آخر است. به این فکر نکرد که برای پیشگیری از تحمل نگاه تحقیرآمیز دیگران به خاطر آخر بودن میدان را خالی کند. او تصمیم گرفته بود که این مسیر را طی کند، اصالت تصمیم او و استقامتش در اجرای تصمیمش باعث شد تا جهانیان به ارزش جدیدی توجه کنند ارزشی که احترامی تحسین برانگیز به دنبال داشت. فردای مسابقه مشخص شد که جان ازهمان شروع مسابقه به زمین خورده و به شدت آسیب دیده است.
او در پاسخگویی به سوال خبرنگاری که پرسیده بود، چرا با آن وضع و در حالی که نفر آخر بودید از ادامه مسابقه منصرف نشدید؟ ابتدا فقط گفت:" برای شما قابل درک نیست!" و بعد در برابر اصرار خبرنگار ادامه داد:" مردم کشورم مرا 5000 مایل تا مکزیکوسیتی نفرستاده اند که فقط مسابقه را شروع کنم، مرا فرستاده اند که آن را به پایان برسانم."
داستان "جان استفن آکواری" از آن پس در میان تمام ورزشکاران سینه به سینه نقل شد"حالا آیا یادتان هست که نفر اول برنده مدال طلای همان مسابقه چه کسی بود؟

 

 

we have no reason to give up. As long as we strive until the end, we will be the heroes of ourselves

ما هیچ دلیلی برای کنار رفتن از کاری نداریم. مادامی که ما تا انتهای کاری سعی و کوششش خود را انجام دهیم  قهرمان خودمان هستیم.